Przejdź do treści
Spawacz wykonujący spoinę na dużej konstrukcji stalowej

„Spoiny wykonać i odebrać na poziomie jakości C wg PN-EN ISO 5817” – takie zdanie pojawia się na rysunkach, w specyfikacjach i zamówieniach. To jedna z najważniejszych informacji w dokumentacji spawalniczej: od niej zależy, które niezgodności zostaną zaakceptowane, a które będą wymagały naprawy.

W tym artykule wyjaśniamy, czego dotyczy norma PN-EN ISO 5817, czym różnią się poziomy jakości B, C i D, jak dobrać poziom do konstrukcji i jak poprawnie zapisać go w dokumentacji.

Czego dotyczy PN-EN ISO 5817

Norma PN-EN ISO 5817 określa poziomy jakości dla niezgodności w złączach spawanych łukowo ze stali, niklu, tytanu i ich stopów. Dla każdej niezgodności – pęknięć, porów, podtopień, nadlewu, braków przetopu i wielu innych – podaje, czy i w jakim zakresie jest dopuszczalna na danym poziomie jakości.

Niezgodności są w normie oznaczone numerami według PN-EN ISO 6520-1 – tymi samymi, które pojawiają się w protokołach z badań. Szczegółowy opis najczęstszych niezgodności widocznych na powierzchni znajdziesz w artykule wady spoin wykrywane w badaniu wizualnym.

Czego norma nie obejmuje:

  • złączy z aluminium i jego stopów – dla nich stosuje się PN-EN ISO 10042,
  • złączy spawanych wiązką (elektronową, laserową) – dla nich obowiązuje osobna norma.

Trzy poziomy jakości

Spawacz wykonujący spoinę na dużej konstrukcji stalowej
PoziomWymaganiaTypowe zastosowania
Bostre (wysokie)konstrukcje silnie obciążone, obciążenia zmęczeniowe, urządzenia ciśnieniowe, elementy, których awaria ma poważne skutki
Cśredniewiększość konstrukcji stalowych i urządzeń przemysłowych
Dumiarkowane (niskie)konstrukcje mało obciążone, elementy pomocnicze

Na każdym poziomie norma określa dopuszczalne wymiary niezgodności – najczęściej w zależności od grubości materiału lub wymiaru spoiny. Ta sama niezgodność, np. podtopienie o określonej głębokości, może być dopuszczalna na poziomie D i niedopuszczalna na poziomie B.

Ważne: poziomy jakości opisują jakość wykonania, a nie bezpośrednio wytrzymałość konkretnej konstrukcji. Poziom wybiera się tak, żeby jakość wykonania odpowiadała wymaganiom projektowym i warunkom pracy.

Przykłady różnic między poziomami

Kilka zasad dobrze pokazuje logikę normy:

  • Pęknięcia traktowane są najostrzej – w praktyce są niedopuszczalne niezależnie od poziomu jakości.
  • Niezgodności kształtu – nadlew, podtopienie, wklęśnięcie grani, przesunięcie brzegów – mają dopuszczalne wartości zależne od grubości elementu; na poziomie B są one najmniejsze.
  • Porowatość ocenia się zarówno pojedyncze pory, jak i ich skupiska; dopuszczalny rozmiar i udział porów maleje wraz z wyższym poziomem jakości.
  • Niezgodności rzadziej oceniane w praktyce, jak rozpryski czy ślady zajarzenia łuku, mają wymagania zależne od specyfikacji – norma pozwala je doprecyzować.

Konkretne wartości dopuszczalne podaje tabela w normie – zawsze w odniesieniu do aktualnego wydania PN-EN ISO 5817.

Konstrukcje obciążone zmęczeniowo

Przy konstrukcjach obciążonych zmiennie (np. mosty, suwnice, konstrukcje wsporcze maszyn) podstawowe poziomy jakości mogą nie wystarczyć. Norma zawiera załącznik z dodatkowymi wymaganiami dla złączy obciążonych zmęczeniowo – z poziomami oznaczanymi literą i liczbą odpowiadającą kategorii zmęczeniowej. Jeśli projekt powołuje się na takie poziomy, warto upewnić się, że wykonawca i laboratorium znają te wymagania przed rozpoczęciem prac.

Jak dobrać poziom jakości

Poziom jakości wynika zwykle z dokumentacji, a nie z decyzji wykonawcy na budowie:

  • Konstrukcje stalowe wg PN-EN 1090-2 – norma przypisuje poziom jakości do klasy wykonania: EXC1 – poziom D, EXC2 – zasadniczo C, EXC3 – B, EXC4 – B z dodatkowymi wymaganiami. Więcej o odbiorze takich konstrukcji piszemy w artykule o odbiorze konstrukcji stalowych wg EN 1090.
  • Urządzenia ciśnieniowe, zbiorniki, rurociągi – poziom wynika z normy wyrobu, przepisów dozoru technicznego lub specyfikacji inwestora.
  • Wyroby bez wymagań normowych – poziom określa projektant lub zamawiający w specyfikacji.

Na jednej konstrukcji mogą obowiązywać różne poziomy dla różnych spoin – np. B dla spoin nośnych, C lub D dla spoin pomocniczych.

Jak zapisać poziom jakości w dokumentacji

Poprawny zapis jest prosty: PN-EN ISO 5817 – C (lub B, D). Warto jednak pamiętać o kilku zasadach:

  • Poziom musi być wskazany jednoznacznie – na rysunku, w specyfikacji lub w planie badań. Brak poziomu to najczęstsza przyczyna sporów przy odbiorze.
  • Można zaostrzyć pojedyncze niezgodności – np. „poziom C, z wyjątkiem podtopień – poziom B”. To tańsze niż podnoszenie całej konstrukcji do poziomu B.
  • Wyższy poziom „na wszelki wypadek” kosztuje – poziom B oznacza więcej napraw, często dodatkową obróbkę i więcej badań. Poziom powinien wynikać z wymagań, a nie z ostrożności.

Poziom jakości a badania nieniszczące

PN-EN ISO 5817 opisuje jakość spoiny, ale sama nie mówi, jak ją sprawdzić. Ocena przebiega w dwóch krokach:

  1. Badanie wizualne – pierwsze i obowiązkowe; inspektor ocenia niezgodności powierzchniowe i geometrię, mierząc je m.in. spoinomierzem.
  2. Badania uzupełniające – penetracyjne, magnetyczno-proszkowe, ultradźwiękowe, radiograficzne – w zakresie wynikającym ze specyfikacji.

Dla każdej metody badań istnieje osobna norma kryteriów akceptacji. Ich powiązanie z poziomami jakości B, C i D określa PN-EN ISO 17635. Dzięki temu poziom wpisany na rysunku przekłada się na konkretne kryteria oceny w każdej metodzie.

Najczęściej zadawane pytania

Który poziom jakości jest najwyższy – B czy D?

Najwyższy (najbardziej rygorystyczny) jest poziom B. Poziom D ma wymagania najbardziej łagodne.

Czy PN-EN ISO 5817 dotyczy spoin aluminiowych?

Nie. Dla złączy spawanych z aluminium i jego stopów stosuje się PN-EN ISO 10042.

Kto decyduje o poziomie jakości?

Projektant lub zamawiający – w dokumentacji projektowej, specyfikacji albo na podstawie normy wyrobu (np. PN-EN 1090-2 dla konstrukcji stalowych). Laboratorium badawcze ocenia spoiny według wskazanego poziomu, ale go nie ustala.

Czy spoina na poziomie C jest „gorsza”?

Nie – spełnia wymagania właściwe dla danego zastosowania. Poziom jakości dobiera się do warunków pracy konstrukcji, a nie według zasady „im wyżej, tym lepiej”.

Ocena spoin według PN-EN ISO 5817

Wykonujemy badania wizualne VT spoin oraz pełen zakres badań nieniszczących NDT spoin z oceną według wymaganego poziomu jakości. Jeśli dokumentacja nie określa poziomu – pomożemy go ustalić z projektantem lub zamawiającym. Działamy w całej Polsce.

Bartosz Żuberek – prezes ULTRARENT O autorze

Autorem artykułów publikowanych na blogu ULTRARENT jest Bartosz Żuberek, Prezes i właściciel firmy, od 18 lat zawodowo związany z branżą badań nieniszczących i kontroli jakości w przemyśle.