Badania magnetyczno-proszkowe (MT)

Metoda polega na namagnesowaniu badanego elementu i naniesieniu na niego proszku magnetycznego. W miejscu występowania nieciągłości powstaje pole rozproszenia, które przyciąga cząstki i tworzy widoczne wskazanie wady.

Dzięki wysokiej czułości i kontrastowi wskazań możliwe jest wykrycie wad, które są niewidoczne gołym okiem przy zwykłej kontroli wizualnej

Badanie MT bardzo dobrze ujawnia liniowe nieciągłości powierzchniowe: pęknięcia zmęczeniowe, niezgodności spawalnicze, rysy po szlifowaniu, zakucia, zawalcowania oraz niektóre nieciągłości podpowierzchniowe zlokalizowane na niewielkiej głębokości. Metoda bardzo dobrze sprawdza się w przypadku wykrywania pęknięć powstałych na etapie eksploatacji.

Tak, metoda działa wyłącznie na materiałach ferromagnetycznych (np. stale węglowe, niskostopowe). MT nie nadaje się do stosowania na materiałach niemagnetycznych, takich jak aluminium, stale austenityczne, miedź, tytan czy nikiel. W takim przypadku należy zastosować metodę badań penetracyjnych (PT).

Badania magnetyczno-proszkowe są najbardziej czule na nieciągłości wychodzące na powierzchnie oraz płytkie nieciągłości podpowierzchniowe. W przypadku głębszych niezgodności konieczne jest zastosowanie metod objętościowych, taki jak UT lub RT. Z tego powodu badania MT traktuje się tylko jako metodę powierzchniową.

Badania MT stosuje się dla stali i pozostałych materiałów ferromagnetycznych, gdy zależy nam na wysokiej czułości wykrywania liniowych nieciągłości materiałowych oraz niezgodności przypowierzchniowych.  

Badania PT są stosowane w przypadku, gdy badany materiał jest niemagnetyczny lub gdy geometria elementu uniemożliwia jego odpowiednie namagnesowanie w dwóch prostopadłych do siebie kierunkach.

Ostateczna decyzja zależy od gatunku materiału, spodziewanego typu i orientacji niezgodności, kształtu oraz dostępu badanego obiektu.

W technice kontrastowej wskazania ocenia się w świetle białym co upraszcza organizację i jest wystarczające w typowych warunkach warsztatowych lub terenowych. 

Badania w świetle UV ułatwiają wyrycie bardzo drobnych nieciągłości, ale wymagają zaciemnienia i bardziej rygorystycznej kontroli warunków badania.

Badania w świetle ultrafioletowym są bardziej rygorystyczne pod kątem pod względem przygotowania powierzchni do badań – powinna być gładka.

Wybór techniki powinien wynikać z wymaganej czułości, wytycznych zleceniodawcy oraz realnych warunków na obiekcie.

W większości przypadków nie ma konieczność rozmagnesowania badanych elementów. Decyzja o rozmagnesowaniu badanego elementu zależy jednak od typu badanego detalu, sposobu magnesowania, wymagań odbiorowych oraz dalszych procesów technologicznych, gdy namagnesowanie resztkowe mogłoby wpływać na pracę urządzenia lub przyciąganie zanieczyszczeń.

Informację dotyczące rozmagnesowania powinny zostać zawarte w procedurze badawczej i specyfikacji klienta.