Badania ultradźwiękowe (TOFD)

TOFD wykorzystuje parę głowic umieszczonych po obu stronach spoiny do rejestracji czasu przelotu dyfrakcyjnych fal z końców nieciągłości – co pozwala na precyzyjny sizing głębokości i długości niezależnie od orientacji wady (w przeciwieństwie do standardowego badania UT).

Wysoka czułość i wykrywalność, pełny zapis z badania, szybka inspekcja i łatwa interpretacja, brak czynnika szkodliwego w postaci promieniowania jonizującego i możliwość natychmiastowej oceny.

Metoda jest szczególnie skuteczna w przypadku wykrywaniu niezgodności takich jak: pęknięcia, braki przetopu, przyklejenia czy rozwarstwienia. TOFD umożliwia zweryfikować wysokość oraz długość defektu z dużą dokładnością co ma ogromne znaczenia w przy ocenie według rygorystycznych kryteriów odbiorowych.

W wielu przypadkach tak. TOFD posiada bardzo wysoką wykrywalność i warto rozważyć jego zastosowanie w przypadku grubościennych elementów. Niewątpliwie prędkość badania będzie tu głównym atutem. Dodatkowo w przypadku techniki TOFD możemy precyzyjnie określić głębokość wskazania oraz dokonać pomiary jego wysokości.

Są to obszary o przy powierzchni lica i grani w których sygnały dyfrakcyjne od nieciągłości mogą zostać przysłonięte przez falę powierzchnią oraz falę odbitą od dna. Wielkość stref wynosi z reguły kilka mm i jest zależna od wielkości i częstotliwości głowicy, kąta klina oraz wartości PCS (odległość pomiędzy głowicą nadawczą a odbiorczą)

Niestety nie. Minimalna grubość ścianki wynosi 6 mm. W praktyce wiąże się to jednak z koniecznością zastosowania głowic o wysokiej częstotliwości. Dla bardzo cienkich elementów zaleca się zastosowanie techniki PAUT lub radiografii cyfrowej (DR).

Interpretacja wyników może być wykonana niemal natychmiast. Cały przebieg badania zostaje zarejestrowany w sposób cyfrowy co umożliwia ponowną analizę bez konieczności powtarzania badań. Samo skanowanie jest szybkie przez co inspekcja długich złączy jest możliwa w bardzo krótkim czasie.